Last picture

Dank voor jullie vriendelijke al zij het niet verdiende opmerkingen.
De terugvlucht verliep zonder rimpelingen, was in feite een mooi slot. De KLM deed haar best met een prima maaltijd en een ontbijt met omelet!
Ursula en Guido stonden klaar op Schiphol, wat wil je nog meer?
Het was een inspannende, enerverende en verrukkelijke trip.

Last Post

Die foto is geupload via de gratis wifi van het vliegveld!

De vooravond

Het zal niet meevallen afscheid te nemen. Ook E is nu gevallen voor deze fascinerende plek. Dag goed besteed. Bezoek aan de Miraflores sluizen waar 54 jaar geleden ook het ms Johan van Oldebarnevelt vele meters werd opgetild. Daarna wat rondgedoold in een Giant Store met als conclusie dat je er voor koopjes niet moet wezen. Toen naar een coffeeshop hier vlakbij om even wat piano te spelen, en vervolgens nog 2 plaatsen in de oude stad belopen, die diagonaal het verst uit elkaar liggen, dus afgemat naar het hotel. Ten slotte na enig opfrissen en regelen van de boarding passes naar de eettent van gister. Heerlijk.

Het verkeer hier is echt niet uit te leggen. Vandaar dat ik er nog even op terug kom. Niet zo lang geleden is er (gelukkig) besloten dit stadsdeel te renoveren en zoiets gaat dan meteen rigoreus. Alle straten zijn in delen opgebroken zodat alle auto's zigzag er doorheen moeten. Er zijn geen kleine auto's en alleen kleine straten, dus alles staat stil. Fluitende agenten alom maar niemand die daar acht op slaat.

De mensen op straat spreken en verstaan vrijwel uitsluitend Spaans en als je met veel omhaal hebt aangegeven waaromtrent je graag nader op de hoogte zou wensen te worden gesteld, blijven ze, wanneer je eindelijk stilvalt, geboeid aankijken of je nog meer leuke dingen gaat vertellen. Ik zal het missen.

De avond blijft vallen

Zo is het steeds wát. Vanmorgen ging er een alarm af. Ik dacht eigenlijk dat E er iets mee te maken had, want die was op weg naar de Chinees voor yoghurt bij het ontbijt, en draaide me nog maar eens om zoals immer bij dit soort gelegenheden teneinde niet in een of andere melée vertrappeld te worden. Twintig minuten later gierde het nog en verklaarde E, intussen weer terug, dat ze hier nou toch écht knetter van werd. Ik begon ter vergelijking over de oorlog en hoeveel erger het toen ...
Hop! Er is weer licht en de airco en de ijskast beginnen te herfunctioneren. Ook E is opnieuw terug want die was er natuurlijk meteen met een led-lantaarn op uit getrokken voor poolshoogte. De hele wijk was in duisternis. Afijn, dat zei ik, altijd wat.

Casco Viejo

Gister dus zonder internet en alzo het oude deel doorkruist van links naar rechts en boven naar beneden. Dat is vermoeiend omdat de trottoirs niet zo zouden moeten mogen heten. Ze liggen een halve meter hoger dan de straat en nu en dan moet je eraf om niet in een diep gat te lazeren, maar dan schielijk weer erop om niet door de bumper aan bumper rijdende en continu toeterende auto's te worden geschept. Op iedere hoek staat een stelletje verkeersagenten die stomverbaasd de chaos gadeslaan en naar voetgangers gebaren dat ze op moeten flikkeren. Dan sla je er dus maar weer een om, maar als je voor de derde keer langs je hotel komt - bent u soms hier bekend, meneer? - word je allengs brutaler. Zo hebben E en ik een stukje verderop geruime tijd de regie in handen genomen tot een getergde tractor recht op ons afkwam. Net op tijd vonden we een promenade naar de zuidpunt vanwaar je zicht hebt op de ingang van de Pacific in het Kanaal. Een biertje op het dakterras (met uitzicht op de nieuwe stad) en daarna prima gegeten op een terras aan het Bolivarplein.
Full stop, het licht valt nu uit.

Nagekomen bericht

Ciudad
De binnenkomst was al begeesterend maar 's avonds van ons dakterras compleet overweldigend. Het is de combinatie van de lucht van de zee en die van stookolie 'that knocks me off my feet'.
Ons hotel was vroeger een bordeel, herinner ik me, maar toen ben ik natuurlijk nooit binnen geweest. Nu proef je nog de vergane glorie en geniet je van alle goede kanten. O, oude haven!
PS: Dit had ik er eergister op willen zetten maar toen viel internet uit. Toch zonde om weg te gooien.

De stad in

De verbinding met internet is hersteld maar we gaan nu eerst ...

In de stad

Over die brug van gister en nu van je af. Onderweg even gestopt om een paar immense cruiseschepen in het Kanaal te zien, waaronder de Statendam. Nu in de oude stad (die ik dus heel goed ken) met vanuit ons hotel mooi zicht op de nieuwe (die wel wat van Manhattan heeft maar die ik verder totaal níet ken).
De president-directeur van de plantage, zeg maar chairman, komt ons zo halen voor een glas bij hem thuis. Daar gaan we hem tevens de oren wassen. We zijn even niet bereikbaar. Harregat.

Rustdag in het regenwoud

Klaar.

In Panamá

Rustig dagje wel. Laat maar sterk ontbeten en tochtje gemaakt over het Kanaal. Met een 2-persoons raceboot waarin wij, de gids en de roerganger (en natuurlijk reddingsvesten). Veel leuke foto's van o.a. een Capuchin monkey en een luiaard waaruit E een selectie zal maken voor publicatie. Ik zal de oogst van de laatste paar dagen nog eens doorzoeken.
Ook vandaag weer behoorlijk warm en humid maar dit is per slot rain forest. E heeft gezwommen en neemt daarom nu een bad. Ik even restaureren met een Absolut wodka on ice. Ook aangenaam. Dank u.

Naar Panama

Vanmorgen vroeg op voor een fors ontbijt. Dan online check-in en boarding passes printen (op Windows in het Spaans). Voltallig bepakt op weg naar de drop-off van de Avalon-auto. Niet te vinden, bij het vliegveld na advies omgedraaid om naar Herédia te gaan, wat ons weer in SJ bracht. Èn ten slotte in Herédia. Om kort te gaan, na een uur of zo een taxi gehuurd om voor ons uit te rijden. Kon Avalon ook niet vinden, zelfs niet na een paar telefoontjes, dus na weer een half uur innig afscheid genomen en naar aeropuerto. Daar kwam tegen alle afspraken een chef van Avalon aanrennen die benieuwd was naar de code van de verzekering en toen de auto in ontvangst nam. Het kan haast niet anders of de taximan had hem nog eens gebeld. Zo zijn de Costariccensers.
Binnen bleek er zóveel tijd verspeeld dat er nauwelijks tijd was de koffers af te geven en helemaal niet voor een barbezoekje. Dat werd ditmaal meer dan goedgemaakt door een uiterst ontspannen vlucht op geweldige stoelen in een prachtig toestel. Duurde helaas maar anderhalf uur.
In Panama wachtte een niet te geloven vloed aan douaneprocedures die meer dan twee uur in beslag namen. Toen nog een uurtje met de shuttle van het hotel in Gamboa (nadat E die had gevonden want stond bij verkeerde exit) maar dan ook weer een meeslepend hotel en een kamer van 100 vierkante meter.
We zitten nu allebei in de Monkey Bar met een pilsje want het is snikheet. Van de frissche!

Zonder korte inhoud van het voorafgaande

Welnu, de receptiezwaaier kreeg bij de verzekering een uitsluitend Spaans sprekende juf, dus hij handelde het maar zelf af. Midden in zijn verhandeling werd de verbinding verbroken. Wij lieten het daarbij, maar zostraks kwam hij een code afgeven, die de verzekering had teruggebeld en die de verhuur moet overtuigen dat er gebeld is. Het is duidelijk dat de verzekering haar roep van doelmatigheid luide wil doen schallen, dewelke wij niettemin voorlopig enigszins schamper en wantrouwig aanhoren. Inmiddels verblijven wij ...

Terug naar San José

Een schitterende bergweg met weidse uitzichten gereden naar de Panamericano. Dat is de highway nr 1 die van Nicaragua naar Panama loopt en hier bestaat uit 1 baan heen en 1 baan terug. Er is altijd wel één van die banen in reparatie dus flink opschieten is er niet bij. De tolheffing is navenant : 150 colones. Erger was dat E's tasje met cash, paspoorten en rijbewijzen onvindbaar scheen. De laatste keer was het gezien toen we ergens onderweg stopten voor een foto. Ze werd door de tolgaarder met een glaasje prik gekalmeerd. Intussen manœuvreerde ik de DZire naar de kant van de weg. Vervolgens vond ze het tasje terug vóór de achterbank onder mijn stoel. Weggegleden in een van de snelle bochten dalwaarts.
In SJ werden we opzettelijk aangereden door een geïrriteerde buschauffeur. In een deuk! Bus uit zicht, alleen Spaans om je heen, geen getuigen en geen politie. De attente portier van dit wonderschone hotel is thans telefonisch in gesprek met de verhuur, want de ons verstrekte nummers klopten uiteraard niet. Het is nu zaak niet naar het bureau te hoeven gaan voor aangifte want we hebben warempel wel wat beters te doen.

route

In afwijking van het schema verblijven we morgen in het Radisson Hotel te San José.
Calle Central y Tercera, 15th Av, Calle Blancos, 538-2120. 😂

Arenal

Een regentje voor de hele dag.

Onfortuinlijk

Er bestaan hier twee Fortuna's. Bij gebrek aan kaarten en borden reden we natuurlijk eerst op gezag van Google Earth naar het verkeerde. We eindigden in een doodlopende dirt road waar een vent, wie ik het adres liet zien, sprak: "I'm afraid you're totally lost, Sir." Van de weeromstuit repliceerde ik met "I was just beginning to think so myself".
Na dus weer een uur verspilling scheurde E dermate oerend om het enorme meer van het andere, dat mijn haren recht overeind gingen staan. Haarspeldbochten ook meteen duidelijk geworden.
Hier een soort vacantie-ressort waar alle service om 19:00 uur ophoudt en je het plaatsje in moet. Een soort Vegas in het klein.
Kom, we gaan maar eens.

Babylon

Morgen weer weg uit de Papagayo. Jammer want we gingen ons hier helemaal thuis voelen. Wat wij zeiden werd volstrekt niet begrepen en wat we hoorden klonk welluidend maar verschafte totaal geen info.
Neem nou vanmorgen. Eddie, onze min of meer vaste tafelgrapjas, stelde een schattig wijfje voor. Ik verrees en luimde wat over haar zucht naar bier en whiskey. Had Eddie zelf verteld, maar nu begon hij snel in locaal lingo tegen haar te ratelen en vertelde ons even later dat dit een ander was. Hieraan voegde hij iets toe over vrouwtje hier en vrouwtje thuis.
Toen ik later langs de bar van het zwembad stiefelde, woof ze heel lief.

spanning

Er is niet veel stroom hier. Maar 120 volt.

wat bedoel je met the old Chrysler?

leg uit....old Chrysler..

Blogger

Bij de eerste keer openen van deze app verschijnt als eerste de optie van een nieuw bericht. Je moet hem wel na iedere keer helemaal sluiten. Echt verwijderen en opnieuw downloaden is nog net niet nodig.

Condo 3

Het nieuwe hotel is heel anders dan het vorige. Dat kun je zo hebben. Bij aankomst viel het een beetje tegen omdat er tegelijk een tourbus met groepsreizigers arriveerde. In de kamer, cabin schijn ik te moeten zeggen, was geen minibar. Nu neem ik nooit iets uit een minibar maar waar moet je ánders met je supermarktbiertjes naar toe?
Zoiets hoef je E niet 2x te zeggen. Bovendien had ze zelf ook enige geringe minpunten ontdekt en begon dus met het vruchteloze gesprek aan de balie. Daarop vroeg ze naar de manager en deelde hem mede dat ik als hartpatient iedere 3 uur medicamenten tot mij diende te nemen, die koel moesten worden bewaard.
Binnen de kortste tijd was alles geregeld en, mirabile dictu, dineerden we op kosten van de zaak.

Condo 2

De Costariccensers hebben nog nooit van het achterend van een varken gehoord en weten niet hoe de eerstvolgende zijstraat heet. Ze spreken en begrijpen uitsluitend Spaans, wat al met al de weg vragen tot een zinloze exercitie maakt. Het zijn schatten van mensen maar als je wat dan ook zegt kijken ze je aan of je het enig ware geloof hebt gepredikt en beginnen onverwijld onder elkaar te kakelen. Ze zijn dan weer tot de orde van de dag overgegaan.
Het is ongebruikelijk een dorp bij zijn naam aan te geven en straatnamen bestaan alleen op papier. Ze duiden elkander de weg via beschrijvingen als 'bij de grote mangoboom ga je via de achteringang van de bank naar buiten en na 2 trappen op meteen schuin naar beneden'.
Ga daar maar eens aan staan.

uitsparen

Weer wat nieuws. E, een op reis gerenommeerde tightwad en cheapskate, wilde een gereduceerde prijs voor een salade die ze genoot tijdens een uitstapje naar de playa. Omdat ze het niet allemaal op kon. Nou ja!
In NYC probeerde ze ook al bij het Waldorf-Astoria af te dingen op de kosten van toiletbezoek terwijl het nota bene gratis was.

Condo

E reed een uitgelezen parcours vandaag. Doorgaans is de max snelheid 80km/uur. Daar doet ze 50% bij, en nu en dan een blik in de spiegel of er niet een sirene snel nadert.
De route sprak niet vanzelf want als adres van Casa Condo was alleen opgegeven Guanacaste, maar dat is een provincie waarbinnen we ons bij vertrek al bevonden.

Durf je het aan, Gerard?

Niet naar de plantage!

Het is zo prachtig weer en het is hier zo heerlijk rustig, dat we hebben besloten niet weer uren in de auto te gaan zitten en van bosbezoek af te zien. Elli heeft de company verwittigd en is gaan zwemmen. Daarna zeer uitvoerig ontbeten. Ziezo.

Naar de plantage?

Om 7 uur wakker en meteen maar opgestaan. Wat inpakwerk en een rustig ontbijtje. Nog wat inpakwerk en auto opgehaald. Na route-aanwijzingen van de receptionist heeft Elli voorbeeldig om half tien het stuur genomen. Al na een half uur door de binnenstad via een museumparking via A27 de stad uit en na nog een uur op de Caldera boulevard aan de baai. Juice en milkshake.

Dan met mij aan het roer op en neer naar Puntarenas, vol uur naar de kloten. Met het heft in Elli's handen toch via de Pan-American highway naar Limonal, Nicoya en Samara. Aldaar rond 15:00 juice en bier. Op aanwijzing van de kellner naar Playa Carrillo en door naar Porto Carrillo.

In een hotelreceptie PAW laten bellen voor hoe nu verder laatste étape. Die beloofden met een minuut of vijf een lummel sturen om voor ons uit te rijden. Belden echter vervolgens dat het nog tweeëneenhalf uur naar de plantage was en we beter een kamer konden nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Blij toe want een heerlijke kamer met terras waarop rocking chairs. Tropische temperatuur en overal lichtjes die je op een verlaten plantage veel minder aantreft.

Uitstekend restaurant waar we een flesje wijn knapten met een stukje vlees erbij. PAW laten weten dat ze morgen niet voor het middaguur hoeven te komen, waarmee de luie varkens nog blij waren ook.

zaken doen

Vandaag gewekt door de favela van de tram die om het kwartier voorbij de hoek voorbij raast. Met al het getoeter van de auto's als ze even 'stil'staan valt er weinig uit te slapen. Toch een indrukwekkende en verdiende nachtrust genoten. Ontbeten met papaya en dat soort spul.
De auto stond om 9 uur voor de deur en werd na enig gepaperas door Elli (chauffeuse per slot) naar een parking gebracht waarna ze een beetje verdwaald raakte. Ik op zoek maar eenmaal terug bleek ze door een bewaker te zijn thuisgebracht. Je maakt wat mee hier.
Van PanAmerican Woods hadden we geen adres maar na bellen via Skype naar de shareholders relations officer en de receptionist over laten nemen toch een afspraak om 13:00 uur. Onze vriend - de receptionist dus - begon een lang verhaal over de route dat we alras hebben onderbroken met de suggestie dat het misschien beter zou zijn een taxi te nemen. 'Ja, dacht ik eigenlijk ook', vond hij en heeft meteen maar eentje besteld.
De juf wilde eigenlijk vroeg weg voor het weekend dus om 12:40 waren we daar en om 13:20 kwam juf terug van lunch. Zo gaat dat hier.
Er kwamen zeer uiteenlopende inzichten aan het licht omtrent dividend en wat dies meer zij, wat tot diepgaande economische maar nergens in uitmondende discours leidde. Vervolgens hebben we de route naar de plantage uitvoerig doorgenomen en uitgebreid gegevens genoteerd. Toen weer taxi terug naar het hotel want het weekendverkeer was inmiddels een heksenketel. Vandaar de auto opgehaald uit de parking die ging sluiten voor het weekend, en naar die van het hotel verhaald. Ja.
Daarna vergeefs getracht geld (colons) te trekken bij twee banken dus de rest van de dag alles op de pof gedaan. Deze activiteit vereiste meer loopwerk, meest heen en weer, dan je zou verwachten en verdient uitleg van hoe het afliep. Geduld.
In de bar, lekker buiten, met toenemende wind weer de locale ron centenario (añejo especial) genoten met donkere Bavaria tegen de dorst. Elli maakt eerst de tegoedbonnen met cocktails op. Veel experimenteren met de iPads en uiteindelijk gebleven om te eten. Opzienbarend smakelijk. Vergeten te vragen hoe je in de juiste richting deze onoverzichtelijk stad uit komt.

Naar Costa Rica

E wist een adresje waar je taxi's kon bestellen met korting. En dat heeft ze ook prima gedaan. Een telefoontje met Skype: om 13:00 uur voor de deur. De hele rigmarole met sleutels van buitendeur, lift en appartement leg ik nog wel eens uit, maar bij wijze van oplossing stond E met alle bagage beneden en ik boven met die sleutels. Toen stipt om 1 uur een yellow cab parkeerde en E op de bel drukte, verbrandde ik alle schepen, legde de huissleutel onder de mat en ging onomkeerbaar naar beneden. Daar bleek het niet onze taxi te zijn (!) maar gelukkig meldde zich kort daarop een keurige heer die ons met een Lincoln naar JFK begeerde te transporteren. E bestelde snel die andere af, maar de korting hebben we laten lopen.
De vlucht naar CR met een 737 van AA was zacht gezegd niet iets om nog eens te doen, maar op de terminal stond de afgesproken shuttle keurig te wachten. En in het hotel en in de bar vonden ze het ook ontzettend leuk dat we waren gekomen. Wij eveneens.

derde dag

Na wat heen en weer winkelen, koffie op Herald Sq (lees Macy's). Tour door Carnegie Hall. Derde keer raak : 3 jaar terug te laat en jaar daarna rondleidingseizoen net afgelopen (dus ook te laat). Dan op weg naar huis wijn en Guinness in Fanelli's Cafe. Eindelijk foto's opgeladen en ten slotte lekker junk eten in SoHo Park aan Lafayette. Met een mélange van Guinness stout en Bass ale ernaast. Ik zou best even terug willen maar we zitten nu in San Jose.

tweede dag

Met spoed naar Union Sq. Vroeger kwamen we daar nooit maar het is er schitterend weer en er is een Nooks en een Best Buy. Die hadden geen kabeltje maar wel een card reader. Ook goed. In Starbucks bleek echter dat een iPad daarmee niet overweg kan dus, op weg naar Empire State, aangelegd bij Willoughby's Camera op Fifth Ave. Verdomd, die hadden toevallig een draadje dat in het toestelletje paste. Tevreden naar boven en genoten van het sublieme uitzicht met veel zon en een lichte nevel. Dit ruim twintig jaar na een eveneens fascinerend bezoek, toen in de avond bij 10 graden vorst en vooral veel lichtjes. Nu konden we onder vele andere het Vrijheidsbeeld zien. Een paar uur later beneden een pilsje met een Duitser die nota bene helemaal ín Bush jr was. Gezellig wat gebabbeld over de oorlog en over onze fietsen. Thuis gekomen geconstateerd dat het nieuwe kabeltje niet in de iPad-adapter paste. Stom het niet even ter plekke te proberen zullen jullie zeggen en daar hebben jullie gelijk aan, maar je vraagt USB en je verwacht USB. Tja, nog steeds geen foto's dus helaas, terwijl de oogst zo rijk is.

eerste dag

We hebben ons de blaren gelopen. De timing is wat lastig want we weten niet meer wie van ons beiden het horloge heeft aangepast dus tijd is compleet abstract geworden. De blog geeft door onbekende oorzaak een verkeerde datum weer.

Goed, en wel wakker en na thé en daarna toch ook nog even koffie via West Broadway, Washington Sq (geen eekhoorntjes) en door Greenwich Village beland op Union Sq park en amechtig neergestreken op een terrasje. Met de jassen open in de lentezon. Na Elli's lunch de metro naar Rockefeller Center waar de kerstboom, die we gister hadden laten schieten, nog in vol ornaat stond maar wel op het punt te worden gedemonteerd. Daar en naar het schaatsen enige tijd gekeken en ten slotte uitgepoetst huiswaarts. Onze heerlijk comfortabele loft in SoHo. Daar bleek het camerakabeltje niet meegekomen zodat het picturale verslag moet wachten tot een visite bij de electronicaboer. Al met al 5 uur onderweg, hier in daar in en maar plakken. Straks nog even naar een deli en dan bijtijds de koets koepee want het time surplus grijpt nu in.

NYC!

Om half zeven (NL-tijd) arriveerden we in het appartement en na een gezellig borreltje met de eigenares gaan we nu als de gesmeerde bliksem slapen. Morgen meer.

Eén reis te veel

Vlak voor het instijgen werd op ons onvolprezen Schiphol bekend gemaakt dat het vertrek door onze o zo stipte KLM met ruim 2 uur is vertraagd. Hup, naar de bar!

Jottem, het werkt! Scoor op t vliegveld nog even een kijker dan zijn jullie weer wat beelden rijker. XXXXXXXXX

ZUS

zou het dan toch nog???

vort,vort nu!


ojajaja...de eerste foto's...fijn dat het lukt.

vooruit met de geit

een zeer goede reis en veel plezier toegewenst

Urz

Why not say cheese, just to check it out?

Ik ook, ik ook!

inpakken

Er moet nogal wat mee voor én zeer koud én zeer heet weer.